آدمی که منم که واقعا وامیمونم از اینهمه رنجی که میبرم وچجوری اونهمه  با یک موزیک دچار وجد میشم که ساعت دو شب تو اتوبان جیغ کشان رانندگی میکنم  وکلا دنیا یییییییهو به چپم میشود.رنج با وجد زندگی هر روزمه.تلخی بی پایان پایان وانرژی بی انتهای من.حق دارن ملت  به خدا.

دارم یک بیزینس جدید راه میندازم  البته میندازیم سرمایه اش مال من نیست ولی مسئولیت  امور بامنه .سرم خیلی شلوغه .به رفتن از ایران هم خیلی جدی فکر میکنم وکم کم از فکر داره به عمل تبدیل میشه .انتظار تنهایی رو میکشم خانواده ام هنوز در کنارم هستن  واین یکم برام سخته دلم اون خلوت ها ورانندگی های نصف شبو میخواد که الان مجالش نیست.

زمانی که دارم سفیده  نپخته ولزج نیمرو مو میخورم صورت درهم کشیده تورو بخاطر میارم که حتی تحمل دیدن این صحنه رو نداشتی وحالت بد میشد.با خاطره زجرتو میخورم نیمروموواینجوری یه کمی خنک میشم.تازگیها ناراحتم کردی ولی جور دیگه ای بلد نیستم راحت شم.

دارم ادبیات عاشقانه  نوشتن رو تمرین میکنم.چقدر دایره لغات محدوده .

به همین سادگی رو در بهترین زمان ممکن دیدم.میرکریمی دمت جیز.

خیلی از صبوری مامان و بابام در قبال بدخلقی هام شرمنده ام.من خیلی عجول وکم طاقتم امیدوارم یه روزی مثل پدر ومادرم بشم.با هیچی هم نمیشه این همه صبر رو جبران کرد پس سعی میکنم دیگه تکرار نکنم.یادم  میمونه.

سرشارم از زندگی.

بازم به رفتن فکر میکنم خیلی جدی.

با قطعیت میتونم بگم که در حال حاضرداشتن شعور ازنایاب ترین  خصایص انسانی دربین اطرافیان بنده است.اینروزها چراغ بدست میجویمش .

اولین باره که به رنجوندن کسی فکر میکنم وبه شدت دردناکم از این فکر .باید بزارم بگذره .میدونم که نمیکنم ولی فکرشم خیلی برام سنگینه.به کجا رسیدم خدا!